Dag 16 - dag 4 selfdrive

Als we wakker worden doet de zon haar best om er een mooie dag van te maken en dat lijkt aardig te lukken. Het is bewolkt, maar dit een redelijk zonnig. Wij gaan ontbijten in de tuin met zicht op de rivier. Dat is zeker geen straf. Ook vandaag geen lopend buffet maar keuze van de kaart. Het smaakt ons goed. Na het ontbijt stappen we op en steken we de rivier over. Het is nu een uur of half toen, de reis van vandaag is gestart en weer hebben vele kilometers af te leggen. Ongeveer 250, de langste rit van alle dagen.

De dorpen liggen aaneengeregen aan de wegen die we rijden. Naast de weg is zo goed als geen bebouwing, wel rijstvelden. De weg blijft 4-baans en zeker in de iets grotere dorpjes is dat handig als het lokale verkeer wil stoppen bij winkeltjes of huizen.
Het andere verkeer kan dan makkelijk verder rijden.

We blijven nog steeds veel scooters en lichte motoren tegenkomen. Vaak bepakt en bezakt met 2 of 3 personen. En dan de boodschappen ook nog. Het is een zeer goedkoop alternatief voor de auto en een zeer populair vervoersmiddel.

We maken een tussenstop bij een markt. Daar lopen we even rond en kopen gebakken banaan en een zoete aardappel die ook gebakken is. Het smaakt zeer goed. Er is weer veel te koop van bloemen tot fruit en vis en vlees. En zeker die laatste 2 ruik je goed.

We vervolgen onze weg en het wordt heuvelachtiger, dus veel bochtiger. De vrachtwagens die omhoog rijden hebben het er heel moeilijk mee. Bij een leuk koffietentje lassen we een kleine pauze in. Jannie ziet een overheerlijke hangmat die ze niet kan weerstaan voor ze aan de koffie gaat.

We doorkruisen de weg tussen Chiang Mai en Mae Taeng en de weg wordt nog bochtiger vanwege de vele heuvels. We komen op een weg waar we eerder ook reden toen we met de jungletoer op pad gingen. We worden overvallen door een zomerse bui en het water in de goten naast de weg begint gelijk enorm te stromen terwijl de goten net nog geheel droog stonden. We komen vele wagens tegen waar toeristen in worden vervoerd zoals wij dat onlangs ook deden.Waarschijnlijk gaan ook die mensen een jungle tocht maken.

Het is een uur of drie als we bij het Resort aankomen. Het heet het Baan Krating Pai Resort en ligt net buiten het stadje Pai.

Het was een lange rit. De laatste 50 km alleen maar bochten en stijgingen en dalingen. Jannie heeft er wel genoeg van en Sanne even later ook als zij even wachten gaat zitten. De chauffeur, dat ben ik dus, geniet er met volle teugen van. Het zou wel wat zijn om hier te motorrijden. Vlak voor Pai zijn we nog even gestopt bij een zogenaamde "Hot spring". Om daar het park te betreden moeten we entree betalen, maar Jannie gelooft het wel. Ik verken het kleine beekje dat hier stroomt en dumpt. Als ik mijn vinger in het water steek, voel ik de warmte. Hoe warm hart precies is weet ik niet, maar ik schat wel boven de 50 of 60 graden.

Pai ligt in een grote vallei welke wordt aangeprezen als de mooiste vallei van Thailand. Het is hier heel toeristisch. Ik kan me nu ook wel een beetje voorstellen waarom we gister in een zo rustig dorpje zaten.

Op het Resort staan een stuk of dertig kleine huisjes die allen hun eigen veranda hebben. Wij hebben er zowel één aan de voor- als achterkant. Als ik aan dit verslag schrijf geniet ik even van de rust op de veranda en het kabbelende water dat voor ons huisje langs stroomt.

Sanne en ik gaan het stadje nog even in terwijl Jannie even gaat relaxen op de veranda. Zij gaat zich vast verdiepen in de eilanden. Wij doen een supermarkt aan en lopen door de hoofdstraat op en neer.  Er is niet veel te beleven. Ik neem een andere route terug en ineens rijden we mogen op de markt

Als we s'avonds weer even met de auto het stadje ingaan,  volg ik de navi naar een restaurantje dat we op TripAdvisor vonden. Maar zo komen we ongewild weer midden in de markt uit. Dus moet ik zien mensen en binnen te ontwijken. Dat lukt niet geheel,  want het lijkt erop dat ik een Thaise over de voet rijd.  We horen niets,  dus gaan we verder. Het duurt even voor we de marktkraampjes in het smalke straatje voorbij zijn. En zo komen e aan bij het restaurantje. Daar krijgen we een menukaart,  maar we moeten zelf p en briefje opschrijven wat we willen eten. Ook wel eens grappig.

Pai is echt een heel ander stadje dan de andere plaatsen waar we geweest zijn. Het lijkt erop dat er veel backpackers zijn.  Dus ook veel jeugdige Nederlanders.  En de meesten op een scooter.  Je pikt de toeristen er zo uit: die dragen bijna allemaal een helm. Dat is iets waar je de Thai zeker niet mee ziet. Die zitten zonder helm,  in korte broek en t-shirt met slippers op de scooter of motor-scooter.

Als we weer terug op het resort zijn, gaan we nog even op de veranda zitten. En ik ga me nog even verdiepen in de wat de dag van morgen ons brengt.